Sanatsal akşamlara akmaya devam ederken, ağıma bir klasik müzik konseri düşürdüm. Ama ne konser? Beethoven'ın dehasına bir kez daha hayran kaldığım, Paganini'nin deli olduğundan emin olduğum ve Kevin Deas adında muhteşem bir "bas" sesle tanıştığım!
Hayatım boyunca katıldığım, yaş ortalaması en yüksek olan konserdi sanırım. Ben salona girer girmez, yüzlerce beyaz kafa bir anda bana döndü! "Waaaaooww.. such a young person!" Aralarında birkaç orta yaşlı kişi vardı ama onlar da, yanlarındakinin sağlığı müsait olmadığı için olası bir acil durumda "ilk aranacaklar" listesinde bulunduklarından, gelmek zorunda kalmışlardı. Çaktırmadan, yengeçvari hareketlerle koltuğuma iliştim ve konser boyunca göz ucuyla beni kesen büyüklerimi görmezden gelerek "kulaklar fora!" moduna geçtim.
Perelman Tiyatrosu'nda, çılgın orkestra şefi Valentin Radu'nun yönetimiyle "Vox Ama Deus" orkestrasını dinlerken sanki Rönesans Dönemi'nde yaşıyormuş gibi hissetmek, gerçekten çok hoştu. Konser Beethoven'ın Egmont Uvertürü Op. 84 ile başladı. Bu uvertür, Goethe'nin tragedyasında canlandırdığı duygu iniş-çıkışlarını en iyi yansıtan eser olarak ünlenmiş. Devamında Thomas DiSarlo'nun solo kemanıyla eşlik ettiği Viyolin konçertosu No. 1 Op. 6 ile, Paganini'nin nasıl akıllara ve kulaklara zarar yay oyunları yapabildiğine şahit oldum. Tekrar sağır dahiye geçiş yapan orkestra Beethoven'ın yazdığı tek opera olan Fidelio Op. 82'ye hayat verirken, salondaki dinleyiciler çoktan ihtilalin merkezindeki özgürlük savaşçılarına dönüşmüşlerdi bile! Ve işte bayıldığım kısım; soprano Julie-Ann Green ve bas Kevin Deas'ın seslendirdikleri kısım, The Ruins of Athens Op. 113. Uvertür, düet ve koro bölümlerinden oluşan bu eserde solo ve düetler favorim. Karşınızdaa salonu çın çın çınlatan, iki ışıldayan ses!
Ama ne konser!
Ve genç kadın, tüm beyin kıvrımları pırıl pırıl pırıldayarak konserden ayrılır...
 |
| Julie-Ann Green ve Kevin Deas |
 |
| Vox Ama Deus |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.